Dominicanessenklooster

Een tiental zusters Dominicanessen van de Altijddurende Rozenkrans hebben op 16 augustus 1926 de gebouwen in de H. Geeststraat overgenomen van de Karmelietessen. Dit was het begin van het monasterium van contemplatieve Dominicanessen te Herne.
Deze kloostergemeenschap van slotzusters, die volgens de regel van de H. Dominicus in stilte en gebed leefden, werden niet gespaard van ellende en oorlogsgeweld. Bij het begin van de W.O. II werd op 14 mei 1940 bij een bombardement door de Duitsers het kloosterpand grotendeels verwoest. Het duurde 8 jaar alvorens de zusters het nieuwe klooster, gebouwd volgens de plannen van architect Godin uit Brussel, konden betrekken. Het aantal zusters steeg stelselmatig (± 20) waaronder twee zusters uit de familie Colruyt en een kort verblijf van Soeur Sourire. Tegen het einde van de jaren 60 werd ingevolge een daling van roepingen beslist om het slotklooster op te heffen. Het werd opgesplitst in een monasterium en een gebedshuis voor gasten, uitgebaat van 15 augustus 1974 tot eind 2007.
De nog vier overblijvende zusters en de hoog oplopende onderhoudskosten voor het gebouw, noopte de vzw Zusters Dominicanessen Vl-Brabant Herne in een Buitengewone Algemene Vergadering om te zoeken naar een nieuwe bestemming en passende partner voor het onroerend goed (gebouwen en terrein 1ha56a33ca groot).
Besprekingen en een akkoord met het gemeentebestuur hebben ertoe geleid dat op 13 december 2010 de verkoopsovereenkomst tussen de partijen werd ondertekend bij de notaris. De gemeente Herne wil er een socio-culturele educatieve functie als nieuwe bestemming aan geven.